A- A A+
Zespół Placówek Specjalnych
Zespół Placówek Specjalnych - baner
STRONA GŁÓWNA
STRONA GŁÓWNA
MP5, SP12, SPdP
Tatrzańska 9, MP5, SP 12, SPdP
SP12, BS7
SP12, BS7
INTERNAT
Piechoty 1, Internat
E-dziennik
E-dziennik
BIP
BIP
Legnica - z nią zawsze po drodze

METODA WERONIKI SHERBORNE

WERONIKA SHERBORNE – angielska terapeutka , zaczynała pracę jako nauczycielka wychowania fizycznego. Przez pewien czas wykonywała swą pracę w sposób tradycyjny, do momentu, kiedy została uczennicą Rudolfa Labana. To właśnie Laban zmienił jej spojrzenie na ruch i ciało człowieka. Początkowo wykorzystywała swe doświadczenia i inne spojrzenie na ruch w pracy z dziećmi sprawnymi, a następnie przeniosła je na dzieci specjalnej troski. Stała się nauczycielem dla innych nauczycieli, studentów, terapeutów, specjalistów i innych osób pracujących z dziećmi.

Metoda ruchu rozwijającego Weroniki Sherborne, jest metodą dość znaną i stosowaną z powodzeniem w pracy z dziećmi i dorosłymi z różnego rodzaju niepełnosprawnością. Ten opracowany przez Nią system ćwiczeń wywodzi się z baraszkowania, naturalnej formy kontaktu rodzic – dziecko. Został on oparty na twierdzeniu, iż rozwój ruchowy jest podstawą do rozwoju poznawczego. Poprzez zastosowanie odpowiednich zestawów ćwiczeń ruchowych tworzy się możliwość realizowania potrzeb psychicznych, a tym samym sposobność ujawnienia się własnej aktywności jednostki. Ważne dla osób upośledzonych umysłowo jest to, że znajomość mowy nie jest konieczna do uczestniczenia w tych ćwiczeniach. Bodźce kinestetyczne, poczucia związane z równowagą, dotykiem, odczuwaniem ruchu leżą u podstaw kształtowania własnej tożsamości.

Celem tej metody jest doświadczenie:

  • Ruchu,
  • Kontaktu emocjonalnego,
  • Kontaktu fizycznego,
  • Kontaktu społecznego,
  • Poznanie własnego ciała.

Stosując tę metodę dążymy do rozwoju:

  • Świadomości schematu ciała, integracji poszczególnych jego części,
  • Orientacji w czasie i przestrzeni w środowisku zewnętrznym,
  • Poczucia bezpieczeństwa, zaufania do siebie i partnera,
  • Emocji, opanowywania ich,
  • Własnej inwencji, pewności siebie, inicjatywy,
  • Spontaniczności ruchu i zachowań,
  • Sprawności ruchowej, wyobraźni, pojęć,
  • Koncentracji uwagi, sposobu komunikowania się,
  • Umiejętności rozluźniania się po okresie napięcia i koncentracji,
  • A także do integracji środowiska, w którym jesteśmy.

Metoda W. Sherborne – w odróżnieniu od metod rehabilitacji ruchowej – koncentruje się przede wszystkim na kontakcie z innymi osobami, komunikacji pozawerbalnej oraz aspekcie terapeutycznym, którego podstawą jest ruch. Metoda ta wymaga od nauczyciela nie tylko znajomości ćwiczeń, ale przede wszystkim terapeutycznego podejścia do dziecka, podejścia opartego na umiejętności nawiązywania kontaktu, otwartości na potrzeby dziecka i elastyczności w prowadzeniu zajęć. Jest to szczególnie ważne w pracy z dziećmi z głębokim stopniem upośledzenia umysłowego.

W metodzie ruchu rozwijającego wyróżnia się kilka kategorii ruchu. Największe zastosowanie ma grupa ćwiczeń pozwalających dzieciom poznać swoje ciało. Ćwiczenia te są szczególnie wskazane, gdyż nie wymagają od ucznia ukierunkowanej aktywności własnej, która często przerasta możliwości rozwojowe osób głęboko upośledzonych umysłowo. W proponowanych ćwiczeniach dziecko może być bierne, stroną aktywną jest tu dorosły. Innym ważnym powodem jest fakt, że wykonuje się je na podłodze. Bliski kontakt ciała dziecka z podłożem daje poczucie bezpieczeństwa. Kolejnym powodem szerokiego zastosowania tych ćwiczeń jest to, że one w sposób prosty przekazują dziecku wiedzę o budowie jego ciała.
Wiadomości o ciele dziecka i jego możliwościach przekazujemy mu w czterech grupach ćwiczeń:

  • Ćwiczenia wyczuwania brzucha, pleców i pośladków (wszelkie dotykanie, masowanie i nazywanie tych części ciała).
  • Ćwiczenia wyczuwania rąk i nóg (np. dotykanie dłonią i stopą podłoża, podnoszenie i opuszczanie całej nogi na podłogę, zginanie i przyciąganie nóg, maszerowanie, bieganie).
  • Ćwiczenia wyczuwania stawów (dotykanie łokciami podłogi, dotykanie kolan i łokci, dotykanie łokciem kolana, machanie stopą i dłonią).
  • Ćwiczenia wyczuwania twarzy (np. „witanie się” z uszami i nosem swoim i dorosłego).

Na podstawie wieloletnich obserwacji i doświadczeń W.Sherborne doszła do wniosku, że wszystkie dzieci mają dwie podstawowe potrzeby:

  • Chcą dobrze poznać swoje ciało, umieć nad nim zapanować,
  • Odczuwają potrzebę kontaktu z innymi.

W czasie doświadczeń ruchowych występują trzy relacje:
Relacja opiekuńcza czyli „Z”

  • Obejmowanie partnera, głaskanie, bujanie (na boki, w przód, w tył aż do przewrotu).
  • Podrzucanie partnera, turlanie, pociąganie za ręce i nogi,
  • Mosty w parach i czwórkach aż do utworzenia tunelu,
  • Jazda na koniku,
  • Wspólne skakanie,
  • Bagaż – dziecko uczepione partnera.

Relacja „przeciwko”

  • Starszy partner dostosowuje się do możliwości dziecka, zachęca je do podejmowania wysiłku, pozwala mu wygrać po uzyskaniu maksymalnej aktywności, czy chociażby czynnego zaangażowania się dziecka,
  • Przygniatanie – dziecko usiłuje się wydostać spod leżącego pod nim partnera,
  • Więzienie – w siadzie, silne obejmowanie dziecka, podczas gdy ono stara się wyswobodzi,
  • Przepychanie się rękami, stopami, biodrami, plecami,
  • Mocowanie się,
  • Skała – próba przewrócenia partnera, będącego w siadzie podpartym lub stojącego w rozkroku.

Relacja „razem”

  • Waga – trzymając się za ręce, naprzemiennie wstajemy i siadamy,
  • Wspólne dmuchanie na wyobrażony puszek,
  • Lustrzane odbicie – pokazywanie, naśladowanie, powtarzanie ruchów, gestów, mimiki partnera,
  • Wychylanie na boki,
  • Krokodyl z partnerem na plecach.

Zastosowanie metody Weroniki Sherborne w pracy z dziećmi niepełnosprawnymi.

Pracując tą metodą z dziećmi niepełnosprawnymi, np. z mózgowym porażeniem dziecięcym, należy przestrzegać pewnych zasad ze względu na specyficzne uwarunkowania takich dzieci, tzn.

  • Nie mogą poruszać się tak, jak inne dzieci, czyli samodzielnie,
  • Zbyt często są chronione przez rodziców,
  • Mają mniejsze możliwości poznawcze,
  • Są bardziej lękliwe,
  • Czasami zbyt duża motywacja do wykonania ruchu utrudnia im samą czynność,
  • Mogą u nich występować zaburzenia równowagi, mowy itd.

Wszystkie te problemy i trudności należy mieć na uwadze w czasie prowadzenia zajęć. Czasami istnieje konieczność zmiany pozycji, dobrania ćwiczeń, pomocy i podpowiedzi, jak wykonywać ćwiczenie w inny sposób. Czasem trzeba zaproponować ćwiczenia zastępcze.

BAZA LOKALOWA
06.jpg03.jpg02.jpg01.jpg07.jpg04.jpg09.jpg08.jpg05.jpg
GALERIA SZKOLNA
efv.jpg02dzien_matki_2012.jpgwef.jpg07dzien_matki_2012.jpgvger.jpgwefwe.jpgwefw.jpgref.jpgfwre.jpg10dzien_matki_2012.jpg04dzien_matki_2012.jpg
Ośrodek Rewalidacyjno - Wychowawczy
ul. Piechoty 1; 59-220 Legnica
tel/fax: 76 7233434; sekretariat@zpslegnica.edu.pl
Wykonanie i administracja
Bogumił Leśnikowski